รีวิว Hierarchy ซีรีส์ไฮโซกับเรื่องฉาวในรั้วโรงเรียน

Hierarchy (วัฏจักรชนชั้น) ซีรีส์เกาหลีเรื่องใหม่บน Netflix ได้เปิดประตูสู่โลกของโรงเรียนมัธยมจูชิน สถาบันที่นิยามคุณค่าของมนุษย์ด้วยลำดับชั้นทางสังคมที่เข้มงวด ที่นี่ไม่ใช่แค่สนามแห่งการศึกษา แต่เป็นสังเวียนที่อำนาจ เงินตรา และสายเลือด คือกฎสูงสุด การมาถึงของนักเรียนทุนคนใหม่ผู้มีความลับดำมืด ได้จุดชนวนให้ระเบียบที่ดูเหมือนสมบูรณ์แบบเริ่มสั่นคลอน เผยให้เห็นรอยร้าวและความเน่าเฟะที่ซ่อนอยู่ใต้พรมแห่งความหรูหรา

ภาพรวมและความรู้สึกแรก

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่โลกของ Hierarchy ผู้ชมจะถูกดูดเข้าไปในบรรยากาศของความหรูหราที่เกินจริง โรงเรียนมัธยมจูชินถูกนำเสนอในฐานะยูโทเปียของเหล่าอภิสิทธิ์ชน ที่ซึ่งทุกตารางนิ้วถูกออกแบบมาเพื่อสะท้อนถึงอำนาจและสถานะ แต่ภายใต้ความงดงามนั้นกลับอบอวลไปด้วยความเย็นชาและการกดขี่ ซีรีส์ปูเรื่องด้วยปมปริศนาการตายของนักเรียนทุนคนก่อนหน้า และส่งไม้ต่อให้กับการมาถึงของตัวเอกคนใหม่ที่มาพร้อมเป้าหมายการแก้แค้น ความรู้สึกแรกคือความตื่นตาตื่นใจในงานภาพ แต่ในขณะเดียวกันก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยจากซีรีส์แนวเดียวกัน ซึ่งทำให้เกิดคำถามว่า Hierarchy จะสามารถสร้างความแตกต่างและทะยานข้ามกำแพงของพล็อตที่ซ้ำซากได้หรือไม่

บทวิจารณ์เชิงลึก

การวิเคราะห์ Hierarchy จำเป็นต้องมองทะลุเปลือกนอกที่สวยงาม เพื่อสำรวจโครงสร้างภายในที่ค้ำจุนเรื่องราวทั้งหมด ตั้งแต่โครงเรื่องที่ขับเคลื่อนด้วยการแก้แค้น ไปจนถึงการแสดงของเหล่าตัวละครที่เปรียบเสมือนหมากบนกระดานแห่งอำนาจ และงานสร้างที่ทำหน้าที่เป็นทั้งจุดแข็งและจุดที่น่าขบคิด

โครงเรื่องและบท (Script & Plot)

แกนกลางของ Hierarchy คือพล็อตการแก้แค้นที่ตรงไปตรงมา เมื่อคังฮา (รับบทโดย อีแชมิน) นักเรียนทุนคนใหม่ เดินทางมายังโรงเรียนจูชินเพื่อสืบหาความจริงเบื้องหลังการตายของพี่ชายฝาแฝด เขาต้องเผชิญหน้ากับ “กลุ่มควีน” ที่นำโดยจองแจอี (โนจองอึย) และ “กลุ่มคิง” อย่างคิมรีอัน (คิมแจวอน) ทายาทผู้ก่อตั้งโรงเรียน ผู้กุมอำนาจสูงสุดในพีระมิดนี้ บทภาพยนตร์ใช้ความเหลื่อมล้ำทางชนชั้นเป็นเชื้อเพลิงหลักในการขับเคลื่อนความขัดแย้ง การกลั่นแกล้งที่รุนแรงถูกนำเสนออย่างโจ่งแจ้งเพื่อสะท้อนความโหดร้ายของระบบอุปถัมภ์ที่ฝังรากลึก

อย่างไรก็ตาม แม้จะมีจุดเริ่มต้นที่น่าสนใจ แต่โครงเรื่องกลับดำเนินไปในทิศทางที่คาดเดาได้ง่าย ผู้ชมที่เคยผ่านซีรีส์อย่าง Elite หรือ The Heirs อาจรู้สึกเหมือนกำลังชมภาพซ้ำในฉากหลังใหม่ ความตึงเครียดของปมปริศนาฆาตกรรมค่อยๆ ลดระดับลงเมื่อเรื่องราวดำเนินไป และถูกแทนที่ด้วยดราม่าความรักสามเส้าสี่เส้าที่เข้ามามีบทบาทมากขึ้น การคลี่คลายปมปัญหาบางอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและง่ายดายเกินไป ทำให้พลังในการวิพากษ์วิจารณ์ประเด็นทางสังคมของซีรีส์อ่อนลง นอกจากนี้ พล็อตย่อยเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมระหว่างนักเรียนและครู แม้จะสร้างแรงกระเพื่อมทางศีลธรรม แต่กลับไม่ได้รับการสำรวจในเชิงลึกเท่าที่ควร กลายเป็นเพียงเครื่องมือสร้างความฉาวโฉ่ชั่วครู่ชั่วยาม

โลกของ Hierarchy ไม่ได้ตั้งคำถามกับ “ความดี” หรือ “ความชั่ว” แต่ตั้งคำถามว่า “อำนาจ” สามารถบิดเบือนเส้นแบ่งระหว่างสองสิ่งนี้ได้อย่างไร

การแสดงและตัวละคร (Casting & Character)

ทีมนักแสดงนำเป็นจุดที่สร้างทั้งความประทับใจและความกังขาไปพร้อมกัน โนจองอึย ในบท จองแจอี “ราชินี” ผู้ซ่อนความเปราะบางไว้ใต้เกราะแห่งความเย็นชา สามารถถ่ายทอดความซับซ้อนของตัวละครได้น่าสนใจ ขณะที่ คิมแจวอน ในบท คิมรีอัน ก็สวมบทบาททายาทผู้เย่อหยิ่งและมีอำนาจได้อย่างน่าเกรงขาม ส่วน อีแชมิน ในบท คังฮา ก็เป็นตัวแทนของคนนอกที่เข้ามาท้าทายระบบได้อย่างแข็งกร้าว

กระนั้น มิติของตัวละครหลายตัวยังคงติดอยู่ในกรอบของภาพจำ (stereotype) ทำให้การกระทำบางอย่างดูขาดเหตุผลรองรับที่หนักแน่นเพียงพอ การแสดงของนักแสดงหน้าใหม่บางคนยังดูแข็งทื่อในบางฉาก ทำให้เคมีระหว่างตัวละครไม่ทรงพลังเท่าที่ควรจะเป็น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อซีรีส์พยายามสร้างสไตล์ให้ตัวละครดูมีความเป็นสากลคล้ายซีรีส์ตะวันตก บางครั้งกลับให้ความรู้สึก “wannabe” หรือพยายามมากเกินไปจนขาดความเป็นธรรมชาติ ตัวละครเหล่านี้จึงเป็นเหมือนสัญลักษณ์ของชนชั้นมากกว่าที่จะเป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อและจิตวิญญาณอย่างแท้จริง

งานสร้างและองค์ประกอบศิลป์ (Production Value)

ปฏิเสธไม่ได้ว่างานสร้างคือจุดแข็งที่สุดของ Hierarchy การออกแบบงานสร้าง (Production Design) และการกำกับศิลป์ (Art Direction) ทำได้อย่างยอดเยี่ยม โรงเรียนจูชินถูกเนรมิตขึ้นมาให้ดูยิ่งใหญ่ โอ่อ่า และน่าเกรงขาม ทุกมุมกล้อง การจัดแสง และการใช้สี ล้วนส่งเสริมบรรยากาศของความหรูหราแต่กดดันได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การออกแบบเครื่องแต่งกาย (Costume Design) ที่โดดเด่นและกลายเป็นไวรัลในโลกออนไลน์ เสื้อผ้าของตัวละครไม่เพียงสวยงาม แต่ยังทำหน้าที่เป็นเครื่องบ่งบอกสถานะและตัวตนได้อย่างชัดเจน

อย่างไรก็ตาม ความโดดเด่นของงานภาพนี้เองที่อาจเป็นตัวบ่อนทำลายซีรีส์ทางอ้อม ในหลายฉาก ความสวยงามขององค์ประกอบศิลป์กลับดึงความสนใจไปจากเนื้อหาและอารมณ์ของตัวละคร ทำให้ผู้ชมจดจ่ออยู่กับความงามทางสายตา จนอาจละเลยความลึกของบทสนทนาหรือการพัฒนาของเรื่องราว มันจึงกลายเป็นซีรีส์ที่ “ดูเพลิน” แต่ไม่ “ตราตรึง” ในความทรงจำ

สิ่งที่ชอบและไม่ชอบ

เมื่อพิจารณาองค์ประกอบทั้งหมด สามารถสรุปสิ่งที่น่าประทับใจและสิ่งที่น่าผิดหวังใน Hierarchy ได้ดังนี้

• สิ่งที่ชอบ:
  • สุนทรียภาพทางสายตา: งานภาพ การออกแบบฉาก และแฟชั่น เป็นองค์ประกอบที่ทำได้อย่างไร้ที่ติ ทำให้ซีรีส์ดูเพลินและน่าตื่นตาตื่นใจ
  • ประเด็นที่เข้าถึงง่าย: การนำเสนอเรื่องราวการต่อสู้ของคนธรรมดากับกลุ่มอภิสิทธิ์ชนเป็นธีมสากลที่เชื่อมโยงกับผู้ชมได้ไม่ยาก
  • นักแสดงนำที่น่าจับตา: แม้จะมีข้อติเรื่องการแสดง แต่ภาพลักษณ์และเสน่ห์ของนักแสดงหลักก็เป็นแรงดึงดูดสำคัญของเรื่อง
• สิ่งที่อาจไม่ชอบ:
  • ความซ้ำซากจำเจ: พล็อตเรื่องเดินตามรอยซีรีส์รุ่นพี่ในแนวเดียวกันแทบทุกฝีก้าว ขาดซึ่งความแปลกใหม่ที่จะทำให้เป็นที่จดจำ
  • การพัฒนาตัวละครที่จำกัด: ตัวละครส่วนใหญ่ยังคงอยู่ในกรอบเดิมๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ ขาดการเติบโตหรือการเปลี่ยนแปลงที่น่าเชื่อถือ
  • ความตื้นเขินของประเด็น: ซีรีส์แตะประเด็นทางสังคมที่หนักหน่วง แต่ไม่ได้ขุดลึกลงไปในรากปัญหา กลับใช้เป็นเพียงฉากหลังเพื่อขับเคลื่อนดราม่าความรักและความแค้น

บทสรุปและคะแนน

Hierarchy คือซีรีส์ที่เปรียบเสมือนขนมหวานหน้าตาสวยงามที่ถูกจัดวางอย่างประณีตบนจานหรู มันมอบความสุขทางสายตาและความบันเทิงแบบสำเร็จรูปที่ย่อยง่าย แต่เมื่อลิ้มลองอย่างจริงจังกลับพบว่ารสชาติไม่ได้ล้ำลึกอย่างที่คาดหวัง ซีรีส์ประสบความสำเร็จในการสร้างโลกที่เต็มไปด้วยความเย้ายวนและความอันตราย แต่ล้มเหลวในการสร้างเรื่องราวและตัวละครที่จะคงอยู่ในใจของผู้ชมได้ยาวนาน มันคือภาพสะท้อนของสังคมที่เปลือกนอกสำคัญกว่าแก่นแท้ ซึ่งน่าขันที่ตัวซีรีส์เองก็ตกอยู่ในกับดักนั้นเสียเอง

คะแนน (Score)

คำแนะนำ (Recommendation)

Hierarchy เหมาะสำหรับผู้ชมที่กำลังมองหาซีรีส์เกาหลีที่ดูง่าย ไม่ซับซ้อน เน้นความบันเทิงจากดราม่าวัยรุ่น ความรัก และงานภาพที่สวยงาม หากคุณเป็นแฟนตัวยงของซีรีส์แนวโรงเรียนไฮโซ การกลั่นแกล้ง และการแก้แค้น และไม่คาดหวังพล็อตที่แปลกใหม่ ซีรีส์เรื่องนี้ก็สามารถมอบความเพลิดเพลินให้ได้ตลอด 7 ตอน แต่สำหรับผู้ที่มองหาบทภาพยนตร์ที่เฉียบคม การวิพากษ์สังคมที่ลึกซึ้ง หรือการแสดงที่ทรงพลัง อาจต้องมองข้ามเรื่องนี้ไป

หากระเบียบคือภาพลวงตาที่สร้างขึ้นเพื่อปกป้องผู้มีอำนาจ การทำลายระเบียบนั้นคือการแสวงหาความยุติธรรม หรือเป็นเพียงการสร้างอนาธิปไตยในรูปแบบใหม่?