“`html

รีวิว Doctor Strange 2: มัลติเวิร์สสุดคลั่ง

Doctor Strange in the Multiverse of Madness หรือในชื่อไทย “จอมเวทย์มหากาฬ ในมัลติเวิร์สแห่งความวิกลจริต” ไม่ใช่เพียงภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร่ภาคต่อ แต่คือการเดินทางดำดิ่งสู่พหุจักรวาลที่ผสมผสานความเป็นแฟนตาซีเข้ากับความสยองขวัญอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในจักรวาลภาพยนตร์ Marvel การกลับมาของผู้กำกับ แซม ไรมี่ ได้ทิ้งลายเซ็นอันเป็นเอกลักษณ์ไว้ ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้โดดเด่นด้วยบรรยากาศที่มืดมน ตลกร้าย และเต็มไปด้วยจินตนาการทางภาพอันน่าตื่นตะลึง

ประเด็นสำคัญที่ซ่อนอยู่

• ลายเซ็นของผู้กำกับ: การมาถึงของแซม ไรมี่ ได้ฉีดดีเอ็นเอของหนังสยองขวัญยุค 80s เข้าไปในโครงสร้างของหนังซูเปอร์ฮีโร่ ทำให้เกิดโทนเรื่องที่แปลกใหม่และน่าสนใจ
• โศกนาฏกรรมของตัวละคร: หัวใจของเรื่องราวไม่ได้อยู่ที่การต่อสู้ด้วยเวทมนตร์ แต่อยู่ที่แรงขับเคลื่อนทางอารมณ์ของ สการ์เลต วิทช์ ซึ่งโหยหาในสิ่งที่เธอไม่มีวันได้ครอบครอง
• แฟนเซอร์วิสและผลกระทบต่อเรื่องเล่า: ภาพยนตร์อัดแน่นไปด้วยการปรากฏตัวของตัวละครรับเชิญ (Cameo) ซึ่งสร้างความตื่นเต้น แต่ในขณะเดียวกันก็อาจบดบังแก่นเรื่องหลักและพัฒนาการของตัวละคร
• พหุจักรวาลในฐานะกระจกสะท้อนตัวตน: การเดินทางข้ามมิติทำหน้าที่เป็นเครื่องมือสำรวจ “ความเป็นไปได้” ของชีวิต และตั้งคำถามว่า “ความสุข” ที่แท้จริงคืออะไร

ภาพรวมและความรู้สึกแรก

ภาพยนตร์เปิดฉากด้วยการที่ ดร.สตีเฟ่น สเตรนจ์ ต้องปกป้อง อเมริกา ชาเวซ เด็กสาวผู้มีความสามารถพิเศษในการเปิดประตูมิติเดินทางข้ามมัลติเวิร์ส จากภัยคุกคามลึกลับที่ไล่ล่าเธออย่างไม่ลดละ การสืบสวนนำพาเขาไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่ทรงพลังและคาดไม่ถึงที่สุด ซึ่งบีบให้เขาต้องท่องไปในพหุจักรวาลอันบ้าคลั่ง เพื่อค้นหาหนทางหยุดยั้งหายนะที่อาจทำลายทุกความเป็นจริง ความรู้สึกแรกหลังชมคือความตื่นตาตื่นใจในงานภาพที่สร้างสรรค์และบรรยากาศที่กดดันน่าสะพรึงกลัว ซึ่งแตกต่างจากภาพยนตร์เรื่องอื่นในแฟรนไชส์เดียวกันอย่างสิ้นเชิง

บทวิจารณ์เชิงลึก

การวิเคราะห์ภาพยนตร์เรื่องนี้จำเป็นต้องมองลึกลงไปกว่าฉากแอ็กชันและเวทมนตร์ แต่ต้องพิจารณาถึงการปะทะกันระหว่างแนวทางศิลปะของผู้กำกับกับกรอบของจักรวาลภาพยนตร์ขนาดใหญ่ รวมถึงการสำรวจสภาวะจิตใจของตัวละครที่ซับซ้อน

โครงเรื่องและบท (Script & Plot)

โครงเรื่องหลักมีความเรียบง่ายและขับเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว นั่นคือการปกป้องตัวละครสำคัญและหยุดยั้งภัยคุกคาม อย่างไรก็ตาม ความแข็งแกร่งของบทภาพยนตร์อยู่ที่แก่นกลางทางอารมณ์ นั่นคือโศกนาฏกรรมของ วันด้า แม็กซิมอฟฟ์ หรือ สการ์เลต วิทช์ แรงผลักดันของเธอที่เกิดจากความปรารถนาในชีวิตครอบครัวที่เธอสร้างขึ้นและสูญเสียไป ทำให้เธอเป็นตัวร้ายที่มีมิติและน่าเห็นใจอย่างยิ่ง การตัดสินใจของเธอสะท้อนถึงความเจ็บปวดและความรักของคนเป็นแม่ได้อย่างทรงพลัง

ถึงกระนั้น บทภาพยนตร์ก็มีจุดที่น่าสังเกตเช่นกัน การเดินเรื่องที่รวดเร็วทำให้ตัวละครสมทบบางตัว โดยเฉพาะ อเมริกา ชาเวซ ถูกใช้เป็นเพียง “MacGuffin” หรืออุปกรณ์ขับเคลื่อนพล็อตเรื่อง มากกว่าที่จะได้รับการพัฒนาเชิงลึก นอกจากนี้ การใส่แฟนเซอร์วิสและตัวละครรับเชิญจำนวนมาก แม้จะสร้างความฮือฮาให้กับผู้ชม แต่ก็ทำให้บางช่วงของภาพยนตร์รู้สึกเหมือนเป็นการจัดแสดงมากกว่าการเล่าเรื่องที่ต่อเนื่องและเข้มข้น ส่งผลให้จังหวะการเล่าเรื่องในบางครั้งขาดความสม่ำเสมอ

การแสดงและตัวละคร (Casting & Character)

เอลิซาเบธ โอลเซ่น ในบท สการ์เลต วิทช์ คือหัวใจและจิตวิญญาณของภาพยนตร์เรื่องนี้อย่างแท้จริง การแสดงของเธอถ่ายทอดความซับซ้อนของตัวละครออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม ทั้งความโศกเศร้า ความโกรธแค้น และความเปราะบางของความเป็นแม่ที่สิ้นหวัง ทำให้ผู้ชมสามารถเชื่อมโยงและเข้าใจแรงจูงใจของเธอได้ แม้การกระทำของเธอจะน่าสะพรึงกลัวก็ตาม

เบเนดิกต์ คัมเบอร์แบตช์ ยังคงถ่ายทอดบท ดร.สเตรนจ์ ได้อย่างมีเสน่ห์และมั่นคงตามมาตรฐาน แต่บทภาพยนตร์ในภาคนี้ได้เปิดโอกาสให้เขาสำรวจตัวตนในเวอร์ชันต่างๆ จากจักรวาลอื่น ซึ่งทำให้เห็นแง่มุมที่แตกต่างของตัวละคร อย่างไรก็ตาม ด้วยความสามารถที่สูงส่งของตัวละคร ทำให้ในบางครั้งเกิดความรู้สึกว่าเขามี “Plot Armor” หรือเกราะป้องกันของบท ที่ทำให้การตัดสินใจบางอย่างขาดน้ำหนักและความเสี่ยงที่แท้จริง

งานสร้างและองค์ประกอบศิลป์ (Production Value)

นี่คือส่วนที่ภาพยนตร์โดดเด่นที่สุด การกำกับของ แซม ไรมี่ คือการผสมผสานระหว่างภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร่ฟอร์มยักษ์กับหนังสยองขวัญเกรดบีอย่างมีชั้นเชิง เขาใช้เทคนิคทางภาพที่เป็นเอกลักษณ์ เช่น มุมกล้องแบบ Dutch angle, การซูมเข้าอย่างรวดเร็ว (Crash zoom) และการสร้างบรรยากาศแบบกอธิก เพื่อสร้างความรู้สึกไม่น่าไว้วางใจและน่าขนลุก ซึ่งเป็นรสชาติที่สดใหม่สำหรับจักรวาลภาพยนตร์นี้

งานวิชวลเอฟเฟกต์มีความทะเยอทะยานและน่าตื่นตา การออกแบบมัลติเวิร์สแต่ละแห่งมีความคิดสร้างสรรค์และแตกต่างกันอย่างชัดเจน ตั้งแต่จักรวาลที่ทุกอย่างเป็นสีสันไปจนถึงจักรวาลที่ล่มสลาย การออกแบบฉากแอ็กชัน โดยเฉพาะการต่อสู้ด้วยเวทมนตร์ มีความแปลกใหม่และน่าจดจำ ดนตรีประกอบโดย แดนนี่ เอลฟ์แมน ก็ช่วยเสริมบรรยากาศความสยองขวัญและแฟนตาซีได้อย่างลงตัว

ฉาก/ไฮไลต์ที่น่าจดจำ

หนึ่งในฉากที่สะท้อนความคิดสร้างสรรค์ของภาพยนตร์ได้ดีที่สุดคือ “การต่อสู้ด้วยโน้ตดนตรี” ระหว่าง ดร.สเตรนจ์ สองเวอร์ชันจากสองจักรวาล มันไม่ใช่แค่การปะทะกันทางกายภาพ แต่เป็นการต่อสู้เชิงแนวคิดที่ใช้ดนตรีเป็นอาวุธอย่างแท้จริง การแปลงโน้ตดนตรีให้กลายเป็นพลังงานโจมตีและป้องกันเป็นภาพที่แปลกใหม่และน่าจดจำ เป็นการผสมผสานระหว่างศิลปะและแอ็กชันได้อย่างลงตัว

นอกจากนี้ ฉากการไล่ล่าของ สการ์เลต วิทช์ ในสำนักงานใหญ่ของกลุ่มอิลลูมินาติ ถือเป็นฉากที่แสดงให้เห็นถึงความสยองขวัญอย่างเต็มรูปแบบ การเคลื่อนไหวที่ผิดธรรมชาติ การปรากฏตัวที่น่าสะพรึงกลัว และการใช้พลังอย่างโหดเหี้ยม ทำให้ฉากนี้ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังชมภาพยนตร์สยองขวัญมากกว่าหนังซูเปอร์ฮีโร่ ซึ่งเป็นการตอกย้ำถึงทิศทางอันกล้าหาญของผู้กำกับ

สิ่งที่ชอบและไม่ชอบ

• สิ่งที่ชอบ:
  • ทิศทางที่กล้าหาญ: การผสมผสานแนวสยองขวัญเข้ากับโลกซูเปอร์ฮีโร่เป็นสิ่งที่น่าชื่นชมและมอบประสบการณ์ที่สดใหม่
  • มิติของตัวร้าย: การสำรวจความเจ็บปวดของ สการ์เลต วิทช์ ทำให้เธอเป็นหนึ่งในตัวร้ายที่น่าจดจำและมีเหตุผลรองรับการกระทำที่ชัดเจน
  • จินตนาการทางภาพ: การออกแบบมัลติเวิร์สและฉากต่อสู้ด้วยเวทมนตร์มีความสร้างสรรค์และน่าตื่นตาตื่นใจ
• สิ่งที่สังเกต:
  • บทภาพยนตร์ที่หลวม: การเล่าเรื่องบางครั้งถูกบดบังด้วยความพยายามที่จะนำเสนอฉากหรือตัวละครที่น่าตื่นเต้น ทำให้ขาดความกระชับ
  • การใช้ตัวละครอย่างสิ้นเปลือง: ตัวละครรับเชิญหลายตัวปรากฏตัวเพียงเพื่อสร้างความประทับใจในช่วงสั้นๆ และไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเนื้อเรื่องในระยะยาว

บทสรุปและคะแนน

Doctor Strange in the Multiverse of Madness คือภาพยนตร์ที่ทะเยอทะยานและกล้าหาญในการฉีกขนบเดิมๆ ของจักรวาลภาพยนตร์ Marvel มันเป็นผลงานที่สะท้อนวิสัยทัศน์ของผู้กำกับ แซม ไรมี่ อย่างชัดเจน ผ่านบรรยากาศสยองขวัญและงานภาพที่เปี่ยมด้วยจินตนาการ แม้บทภาพยนตร์จะมีจุดอ่อนในด้านความสม่ำเสมอและการพัฒนาตัวละครรอง แต่พลังทางการแสดงของ เอลิซาเบธ โอลเซ่น และความแปลกใหม่ของมันก็เพียงพอที่จะทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นการเดินทางข้ามมิติที่คุ้มค่าแก่การรับชม มันอาจไม่ใช่ภาพยนตร์ที่สมบูรณ์แบบที่สุด แต่เป็นหนึ่งในเรื่องที่น่าจดจำและกล้าที่จะแตกต่างที่สุด

คะแนน (Score)

คำแนะนำ (Recommendation)

เหมาะสำหรับผู้ชมที่ติดตามจักรวาลภาพยนตร์ Marvel มาอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะเรื่องราวของ วันด้า แม็กซิมอฟฟ์ จากซีรีส์ WandaVision รวมถึงแฟนผลงานของผู้กำกับ แซม ไรมี่ ที่ชื่นชอบสไตล์หนังสยองขวัญที่เป็นเอกลักษณ์ ผู้ชมที่มองหาประสบการณ์ภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร่ที่แตกต่าง มืดมน และคาดเดายาก จะได้รับความบันเทิงอย่างเต็มที่ อย่างไรก็ตาม อาจไม่เหมาะสำหรับผู้ชมทั่วไปที่ไม่ได้ติดตามเนื้อเรื่องก่อนหน้า หรือผู้ที่ไม่ชื่นชอบองค์ประกอบของความสยองขวัญ

หากทุกการตัดสินใจสร้างจักรวาลคู่ขนานขึ้นมาใหม่ แล้วความสุขที่เราตามหาในจักรวาลอื่น จะทำให้ตัวตนของเราในจักรวาลนี้ไร้ความหมายหรือไม่?

“`